Socio-culturele impact

De aantasting van de omgeving, de lucht-, water- en bodemverontreiniging, vernietiging van historische plaatsen en de impact van de mijn op toerisme, ondermijnt in grote mate de manier van leven van lokale gemeenschappen in Halkidiki. Een regio die al generaties lang door vissers en landbouwers wordt bewoond, krijgt plots de kenmerken van een industriële site; met opslag van gevaarlijk afval, lucht-, water- en bodemvervuiling, zware trucks... Het is logisch dat de lokale bewoners hiertegen in opstand komen. Hun manier van leven moet immers wijken voor de belangen van een internationale grootmacht. Het protest beperkt zich bovendien niet enkel tot de naburige dorpen. Voor vele Grieken is  Halkidiki immers een populair vakantieoord.

Met slogans als: ‘Wij willen bossen, aarde en water: niet een graf van goud’ en ‘Red het geboorteland van Aristoteles’, kwamen de voorbije jaren duizenden mensen op straat. Verschillende steden in Griekenland toonden zich solidair met de lokale bewoners die door deze plannen worden getroffen. Zo werden in 2013 solidariteitsevenementen georganiseerd in Lerissos –met 12.000 deelnemers- en Thessaloniki, waarop zelfs 35.000 mensen aanwezig waren. Vooral bij de lokale betogingen gaat het er vaak hard aan toe. Er wordt onnodig veel gebruik gemaakt van traangas, in huizen en zelfs in scholen, en rubberen kogels.

Betogers werden initieel genegeerd door de Griekse media, maar vandaag worden ze eerder afgeschreven als een minderheid van ‘eco-freaks’. De Griekse politie en overheid criminaliseren de betogers dan weer, en schilderen ze af als terroristen. Extreme maatregelen worden niet geschuwd; bijvoorbeeld het nemen van DNA-stalen van bewoners, het ’s nachts binnen vallen in de huizen van lokale bewoners om hen op te pakken voor de ogen van hun eigen kinderen, het oppakken van minderjarigen, traangas op straat en in scholen terwijl er lessen aan de gang zijn, ondervragingen zonder de aanwezigheid van een advocaat of volwassene in het geval van de minderjarigen… Er werden zelfs meldingen gedaan van mishandelingen tijdens deze legale ondervragingen. Telefoongesprekken tussen lokale bewoners en internationale journalisten werden onderschept en als juridisch materiaal gebruikt om hen te beschuldigen als lid van een criminele organisatie.

Al deze mensenrechtenschendingen leden ertoe dat Amnesty International de Griekse overheid er in oktober 2013 toe opriep een onafhankelijk onderzoek te starten omtrent de handelingen van de politie.