Armenia: Almusar, the Mountain where the Water is more Precious than Gold

Laura Luciani | Armenia, Armenia, Armenia, Ramp, Ramp, Mijnbouw, Mijnbouw, Mijnbouw, Pers, Pers, Pers, Publicaties, Publicaties, Publicaties, Ramp

On the 2nd of October, CATAPA had the honor of receiving Armenian activist Anna Shahnazaryan, from the Armenian Environmental Front. She is part of the Save Amulsar campaign, which for years has been opposing the Amulsar gold mine by Lydian International. The Amulsar mine is the second largest gold deposit in Armenia. Shahnazaryan travelled to Belgium to have conversations with EU lobby groups and managed to give a short presentation with CATAPA.

During this gathering, we also meet Laura Luciani, who is a PhD student at the Centre for EU Studies of Ghent University, where she researches human rights and civil society in the South Caucasus.

Here you can read the English translation of the original Italian article.

Armenia: Almusar, the Mountain where the Water is more Precious than Gold

In 1986, a group of 350 Armenian intellectuals wrote an open letter to Mikhail Gorbačëv to denounce the catastrophic consequences of pollution caused by the heavy industry, promoted by the soviet authorities which ignored the deteriorations. Even though the environmental protests have been cyclically going for over thirty years in Armenia, and despite the monitoring of damages caused by irresponsible industrial practices, today the citizens still have to take the streets to avoid another ecologic catastrophe.  

For seven years, local communities and environmentalists’ groups have opposed the construction of the gold mining in Amulsar – mountain area in South of Armenia, located in the center of the national water supply. But in the last year this local protest has taken a trans-national dimension in the wake of the political changes that have affected Armenia and the “velvet post-revolution” government led by Nikol Pashinyan has to handle it with caution.

The project and the impacts

Armenia is a rich country in mineral resources including copper, gold, but also zinc, silver, zinc and other industrial minerals; these constitute more than a half of the country’s exports. Today Armenia, a country with a surface of less than 30.000 km2, counts around 27 mineral sites authorized and 17 of them are active. However, for decades the exploitation of these deposits has been the subject of controversy related to mismanagement and extremely negative environmental effects of many extractive projects. 

In 2012, a mining company Lydian Armenia (subsidiary of an offshore company called Lydian International) signed a first deal with the new Armenian government, at that time led by the Republican Party. In 2016, the company receives the final mine operation permit, even if the project’s implementation is highly problematic. Amulsar, which is the 2nd largest gold deposit in Armenia, is in fact located only 6 km away from the spa town of Jermuk, famous for its thermal water: the inhabitants (who were not been consulted about this project and its impact) are afraid that the proximity to the mine and the pollution resulted from it may discourage tourist flows there, thus affecting the main source of income of the community.

Moreover, scientists also indicate that the project could cause ecologic repercussions on a larger scale: Amulsar’s deposit is, indeed, located in an earthquake area and it increases the risk of contamination caused by processes of acid drainage, accelerated by the excavations, not just in Jermuk water supply but also in the adjacent rivers (Arpa, Vorotan and Darb), with negative consequences for agriculture and livestock. Furthermore, the contamination risks to arrive until Sevan lake – the biggest freshwater supply of the country and an almost sacred place for the Armenian popular culture. In conclusion, the project would alter Amulsar’s ecosystem, a place which hosts different protected species, among them the Caucasian leopard (or Persian Leopard) – that counts just 10 in Armenia.

A turning point 

After years of protest, in June 2018 local communities decided to take advantage from the opportunity offered by the “velvet revolution” that took place over one month before (thanks to the unprecedented wave of massive peaceful protests). So, they decided to take a direct action and block the streets which bring to the mine. That’s how the campaign #SaveAmulsar was born: for over a year and a half, local people supported by environmental activists have been supervising the entrance to the mine by taking turns guarding the checkpoints they have built, effectively preventing the continuation of work on the site.

The citizens’ euphoria received a severe blow on 9 September this year, when the prime minister Nikol Pashinyan has unexpectedly given the go-ahead for the digging in the gold mine of Amulsar asking the liberation of the streets, after having opened an enquiry and commissioned an independent report to assess the environmental impact of the project. As explains Anna Shahnazaryan, activist of the movement Armenian Environmental Front, interviewed by Kiosk, “the independent report, published in August, declared that the estimations made by Lydian about the mining impact on water supply were incorrect, and the project had different errors of assessment – including intentional mistakes. Therefore, the procedures of environmental impact mitigation adopted by Lydian were not adequate”. 

Nevertheless, the Investigative Committee in charge of the enquiry and the prime minister himself concluded that the company would be able to manage all environmental risks. “For this reason, – Shahnazaryan continued – in the two months the situation has become frenetic: the prime minister has taken the side of Lydian and has organized different meetings with the company’s representatives, in the meantime we activists have taken over the streets both in Amulsar and in Erevan”. 

The issues of the Armenia “post-revolution”

The experts suggest that Pashinyan is protecting the private interests of Lydian Armenia and its investors (among them USA, United Kingdom and different international financial institutions) to avoid that the company asks for the Investor-State Dispute Settlement (ISDS). It is an international request which allows a foreign investor to ask an arbitration by a commercial court in the case in which the State violets its right: this decision can cost to Armenia around two billions of dollars, that is two third of its national budget.  

However, there are also those who believe that Pashinyan’s ambiguous position is symptomatic of some of the criticalities of the post-revolutionary government: first, the lack of an ideology that goes beyond the overthrow of the corrupt political system that had been in the hands of former president Serzh Sarghsyan for ten years. According to Anna Shahnazaryan, “the present government uses many slogans, but behind the slogans there is little action. And one of these slogans is ‘we will not follow the economic path traced by the previous government, which focused on the mining industry, but we will try to develop new sectors such as tourism and the IT sector'”.

In practice, the “economic revolution” that Pashinyan wants to bring about in Armenia seems to be based on the same neo-liberal approach as the previous government, aimed at “opening up the country” to multinationals and foreign investors (with the 400 million for Amulsar, Lydian would be the largest single investor in the history of  the independent Armenia). An idea of “development” to which ecological considerations, human rights and the well-being of citizens are subordinated.

Another problem, Shahnazaryan points out, is that “with the revolution in Armenia a certain idolatry has developed towards the current premier, who is considered the leader of the revolution. Many former activists who participated in the revolution and were then elected to Parliament have now expressed ‘unconditional support’ to Pashinyan’s position on Amulsar. According to the activist, this would have raised many concerns, even among those who were not necessarily opposed to the project, “because it is something that damages the democratic structure of the country: the legislative body should not ‘unconditionally support’ the person who is in charge of supervising”.

#SaveAmulsar continues 

Last year, the Armenian Environmental Front launched a petition asking to municipal councils in Jermuk and other towns in the region to ban all mining activities and declare Jermuk an ‘ecological area’. Although the petition has collected 12,000 signatures so far, the government has recently appealed against this initiative. Lydian Armenia is also putting pressure on protesters through legal channels.

Meanwhile, activists are trying to internationalize the movement, with the aim of denouncing the responsibilities of international financial institutions (in this case, the European Bank for Reconstruction & Development) and other project funders (notably, the Swedish government which channelled money to Amulsar through state export-credit funds) in the global phenomenon of extractivism – namely non-sustainable development practices based on the extraction of mineral resources at the expense of the interests of local communities and the environment on which they depend.

Anna Shahnazaryan is convinced that the government cannot give to Lydian the definitive authorization “because the citizens are firmly opposed to the project, and if Pashinyan decides to use violent methods it will only turn against him”. The stake for Amulsar seem to be very high: what is at stake is not “only” the protection of the environment and natural resources, but also the legitimacy of Nikol Pashinyan and the future of democracy in Armenia.

ORIGINAL ARTICLE in the East Journal in Italian, by Laura Luciani.

Persbericht: Make ICT Fair Ontbijt in het Europees Parlement

Daniela Marques Branco | Mijnbouw, Mijnbouw, Mijnbouw, Pers, Pers, Pers

Persbericht: Make ICT Fair Ontbijt in het Europees
Parlement

Sensibiliseert over de schendingen van de
mensenrechten in de ICT-toeleveringsketens.

Op 1 oktober in de ochtend, hield het Make ICT Fair consortium een ontbijt-evenement in het Europees Parlement in Brussel, bijgewoond door ongeveer 30 deelnemers. 

Het evenement werd voorgezeten door het Oostenrijkse EU-Parlementslid Monika Vana van de Fractie European Greens/EFA en het Zweedse EU-Parlementslid Abir Al-Sahlani van Renew Europe. Het ontbijt werd georganiseerd om de aandacht te vestigen op problemen rond duurzaamheid en schendingen van de mensenrechten in de toeleveringsketen van ICT-producten. Daarnaast werd besproken welke rol Europarlementsleden kunnen spelen in het bevorderen van EU-beleid inzake mensenrechten, de Europese ontwikkelingsbanken en overheidsopdrachten.

EU-Parlementslid Abir Al-Sahlani zei: “Onze samenleving heeft veel baat gehad bij de globalisering. Maar het is belangrijk om te sensibiliseren over de risico’s voor mensenrechtenschendingen, die verbonden zijn aan de productie van een aantal van de populairste producten waarvan velen van ons gebruik maken – zoals smartphones. Mensen mogen nooit in gevaar komen als ze hun werk doen”. 

Het ontbijt begon met een videogetuigenis van Pak Kin Wan, een medewerker van het Labour Education and Service Network in Hongkong, gericht aan leden van het Europees Parlement. Daarna was er een toespraak van Anna Shahnazaryan, die werkzaam is bij het Armeense Milieufront in Armenië en geconfronteerd wordt met mensenrechtenschendingen verbonden aan een gepland mijnbouwproject in haar land. Sprekers van SETEM, Bankwatch en Südwind gaven vervolgens lezingen over de prioritaire EU actiegebieden: 1) bedrijven en mensenrechten, 2) De rol van Europese ontwikkelingsbanken en 3) overheidsopdrachten. 

“De situatie van de werknemers in de ICT-leveringsketens vraagt onze onmiddellijke aandacht”, aldus Monika Vana, EU-parlementslid. “Mensenrechten en arbeidsrechten worden dagelijks geschonden, naast de ernstige negatieve gevolgen voor het milieu in veel landen. Wij, als politici, hebben de verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om efficiënt te handelen. Wij kunnen er mede voor zorgen dat er een wettelijk kader is dat bedrijven en financiële instellingen begeleidt bij het uitvoeren van een due diligence-onderzoek naar de mensenrechten, voordat zakelijke of financiële beslissingen worden genomen. Wij kunnen er ook voor zorgen dat het Europees Parlement hetzelfde toezicht uitoefent op zijn eigen ICT-aanbestedingen.”

De organisaties die deel uitmaken van het Make ICT Fair consortium, hebben de EU- parlementsleden een lijst met uitgebreide case-studies overhandigd, evenals een informatiedocument met een overzicht van de belangrijkste acties die de EU- parlementsleden kunnen ondernemen om te zorgen voor de uitvoering van een eerlijk en duurzaam EU-beleid op de geïdentificeerde prioritaire gebieden. 

Deelnemers konden foto’s en beelden uploaden met behulp van de hashtag #MakeICTFair en #fairelectronics op sociale media. 

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met de directeur van het Fair Trade Advocacy Office, Sergi Corbalán, op corbalan@fairtrade-advocacy.org

Opmerkingen 

Make ICT Fair is een Europees project dat tot doel heeft het leven van werknemers en gemeenschappen die geconfronteerd worden met de negatieve effecten van de productie van ICT-apparaten zoals smartphones en laptops, te verbeteren. We richten ons op EU- burgers, openbare aanbesteders, ontwikkelingsbanken, besluitvormers en bedrijven om hun inkooppraktijken te verbeteren en het beleid op elkaar af te stemmen. De partners zijn: SETEM Catalunya, CATAPA, ICLEI, de Universiteit van Edinburgh, Le Monde Diplomatique, People & Planet, CEE Bankwatch, Swedwatch, Electronics Watch, Towards Sustainability Association en Südwind.

Mijnbouw in Azuay: een David vs. Goliath verhaal

Kim Baert | Ecuador, Ecuador, Ecuador, Rapport, Mijnbouw, Mijnbouw, Mines&Territory, Mines&Territory, Mines&Territory, Mijnbouw, Nieuws, Nieuws, Nieuws, Rapport, Rapport

Mijnbouw in Azuay: een David vs. Goliath verhaal 

Azuay, een provincie in het Zuiden van Ecuador met Cuenca als historische en culturele provinciehoofdstad, groeide de laatste maanden snel uit tot een emblematische regio in de strijd tegen mijnbouw. 

In het canton Girón, in de provincie Azuay, werd op 24 maart 2019 een volksraadpleging (Consulta Popular) georganiseerd over het grootschalige mijnbouwproject Loma Larga. Een historische gebeurtenis, want het was meteen het eerste lokale referendum in Ecuador over een mijnbouwactiviteit. 

Tijdens de Consulta Popular in Girón, werd aan de inwoners gevraagd of zij al dan niet akkoord gingen met de ontginning van goud in de Páramo Kimsacocha, gelegen in het nationaal park Cajas. De páramo is een kwetsbaar ecosysteem in het hooggebergte van de Andes dat van vitaal belang is voor de watervoorziening in de regio en in het land. 

Het resultaat van de volksraadpleging was overtuigend! 87% van de gemeenschap verkoos water boven goud en zei “si a la vida, no a la minería”. Een belangrijk precedent in Ecuador, want na deze overwinning probeerden andere provincies dit voorbeeld te volgen. Imbabura en Carchi, twee provincies in het noorden van Ecuador, dienden recent een aanvraag in tot Consulta Popular maar helaas werd dit door het Ecuadoriaanse Grondwettelijk Hof afgekeurd. 

Ook op vlak van politiek leiderschap, is het belang van de provincie Azuay niet te onderschatten. In mei 2019 verkozen de inwoners Yaku Pérez Guartambel als nieuwe prefect. Hij leidt sindsdien de autonome regering van de provincie Azuay. 

Yaku Pérez staat bekend om zijn sterke uitspraken tegen de mijnbouwsector en zijn ambitie om via legale weg – met name door het organiseren van volksraadplegingen – de provincie Azuay vrij te maken van metalen mijnbouw. Zo werd Yaku Pérez al snel een symboolfiguur in het land.

Yaku Pérez at the demonstration in Quito, 16 September 2019 © Iván Castaneira

Een constitutioneel probleem 

Na de overwinning van het referendum in het canton Girón, riep Yaku Pérez op tot een algemene volksraadpleging over mijnbouwactiviteiten in de provincie Azuay. Deze vraag werd voorgelegd aan het Grondwettelijk Hof, maar keurde het verzoek, na een hoorzitting op 17 september 2019, af. 

Pérez liet duidelijk zijn ongenoegen blijken over de aard van de zitting. Volgens hem moet de voorzitter van het Hof een openbare hoorzitting houden alvorens een beslissing te nemen, zoals gebruikelijk is voor grondwettelijke kwesties. “We willen een publieke hoorzitting om de rechters in de ogen te kunnen kijken en te spreken vanuit het hart. Om op een feitelijke en juridische manier de noodzaak van een volksraadpleging aan te tonen.” aldus Pérez.

Demonstration in front of Constitutional Court in Quito, 17 September 2019 © Iván Castaneira

Bovendien zou er binnen het Hof sprake zijn van belangenvermenging. Eén van de grondwettelijke rechters, Dr. Ramiro Avila Santamaria, werd gewraakt en mocht niet deelnemen aan de zitting wegens eerdere uitspraken tegen extractivisme. Andere rechters, die duidelijk banden hebben met de mijnbouwsector, mochten dan weer wel deelnemen. Zo is rechter Carmen Corral advocate bij Solines Asociados, een advocatenkantoor dat advies en steun verleent aan mijnbouwbedrijven. Een andere rechter, Hilda Nugues, maakt deel uit van de bemiddelingscommissie van de Kamer van Koophandel van Guayaquil, die zich uitspreekt tegen het referendum. 

Er wordt duidelijk enorme druk uitgeoefend door de nationale overheid en de grote multinationals. Er heerst grote ongerustheid over wat er in Girón is gebeurd en men vreest de uitkomst van dergelijke volksraadplegingen op provinciaal en nationaal niveau.

'SOMOS AGUA', demonstrators from Azuay in Quito, 16 September 2019 © Iván Castaneira

Campagne tegen Yaku Pérez 

Niet geheel toevallig verspreidde de pro-mijnbouwsector op dezelfde dag als de hoorzitting, een campagne op Twitter waarin ze Yaku Pérez door het slijk haalden. 

Er werd beweerd dat Pérez in de periode 1999-2000 mijnbouwconcessies zou hebben gehad omdat zijn naam werd teruggevonden in het mijnbouw register. 

Dit werd door Yaku Pérez al snel weerlegd. Hij zou indertijd als advocaat documenten ondertekend hebben voor de ontginning van zand en stenen voor constructiewerken in de provincie. Dit type ontginning komt ook voor in het register, maar het gaat hierbij niet over metalen mijnbouw. 

De strijd gaat verder 

Na de negatieve uitspraak van het Grondwettelijk Hof, kondigde Pérez aan het verzet op te drijven en een bredere deur te openen door een volksraadpleging te organiseren op nationaal niveau. 

Hij dringt erop aan om een Nationale Constitutionele Vergadering bijeen te roepen om het wetgevende schaakbord in Ecuador te herzien. De Ecuadoriaanse Grondwet erkent de Consulta Popular als een legaal burgerinitiatief. De mijnbouwsector en de Ecuadoriaanse overheid stellen echter dat lokaal overleg over mijnbouw niet kan, omdat de natuurlijke hulpbronnen in de ondergrond een zaak van nationaal belang zijn.

'SOMOS AGUA', demonstrators from Azuay in Quito, 16 September 2019 © Iván Castaneira

Bovendien stelt de grondwet dat de bevoegdheden van verschillende beleidsorganen niet exclusief, maar competitief zijn. “U mag dan wel eigenaar zijn van wat in de ondergrond zit, maar u dient wel over de bodem te passeren,” stelt advocate Verónica Potes, experte milieurecht en mensenrechten. 

“Het is een strijd van David vs. Goliath”, zegt Yaku Pérez, “We zijn met weinig, maar we hebben de waarheid, de rede en de legitimiteit in ons voordeel. We gaan door en stellen deze kwestie desnoods aan de kaak voor de internationale gerechtshoven.”

Living under risk – Copper, ICT and Human Rights in Chile

Charlotte Christiaens | Chili, Chili, Chili, Rapport, Mijnbouw, Mijnbouw, Mijnbouw, Publicaties, Publicaties, Publicaties, Rapport, Rapport

Living under risk

Copper, Information and Communication Technologies (ICT) and Human Rights in Chile

Catapa heeft dit rapport (in het Engels) samen met War on Want gepubliceerd. U kunt het hier lezen.

CHILE, COPPER & ICT

Chile is currently the largest copper producer in the world, holding 29% of the world reserves of the red metal. Copper represents a crucial portion of the Chilean economy and the copper industry -as will be shown in this report- is highly influential in national politics.

But the extent and intensity of copper extraction across Chile’s territory has precipitated negative impacts in the environment and on communities that resist extractivism.

Through the analysis of a case study, this report unveils the adverse socio-environmental impacts of copper extraction and discusses the role of the company, the national government and international actors in addressing the consequences brought by the copper mining industry.

Within this last group, this report highlights the role that ICTs –which represent 24% of the usage of copper (Comisión Chilena del Cobre, 2016a) – could play in the improvement of social, environmental and labour conditions at the local level.

 

The case study

Caimanes is a small agrarian town situated in northern Chile that has been at the centre of opposition to the Los Pelambres (hereinafter MLP or the Company) mining project, the fifth largest copper mine in the world. The community does not have political relations with national or local elites, and therefore, as will be seen, its opportunities for mobilisation have been mostly limited.

Yet, the local community reacted against the construction of El Mauro tailings dam –the largest in Latin America- identifying various negative socio-environmental impacts on issues of water, health and security. As will be detailed in this report, the capacity of the community to mobilise resources has varied across the 20 years of struggle. Through its history of resistance, the community has gone through different phases of mobilisation: from a period of direct action to a process of formalising its demands in a judicial lawsuit, which has marked the last 10 years of mobilisation.

This case also reveals a process of countermobilisation to the protest. Given the significant scale of the project, and its high
levels of associated investment, the mining project has been assiduously defended by the state and the Company, restricting the possibilities for social contention. As will be seen throughout the report, both the Company and the state have deployed direct techniques of repression such as forced displacement, the criminalisation of local leaders, and use of police forces to suppress protests. Additionally, the corporate-state nexus, has also used more sophisticated forms of counter-mobilisation such as using company-community interactions to divide the inhabitants of Caimanes, and diminishing their capacity to decide in formal spaces of community engagement.

By analysing the mechanisms that explain the rise of the Caimanes mobilisation and its main shifts, this report explores the
emergence of micro-dynamics of contention in territories that lack political opportunities and resources. Its insights allow us to understand episodes of protest in an unfavourable context for social contention; and how, despite this restrictive context, the community has been able to create opportunities, resources and solidarities at different stages of the conflict.

The report begins with a contextualisation of the political economy of copper in Chile, highlighting how it relates to consumption at a global scale, with a specific emphasis placed on the consumption of ICTs. It then generates a process-tracing analysis of the episodes of contention marked by two significant stages of protest: (i) a period during which the community aimed to, and were successful in receiving compensation from the company and (ii) a period during which the community sought to legally demonstrate the negative impacts of the project. This part of the report includes a discussion about the interlinked relationship of the community with a growing labour movement that has not yet been able to coordinate their demands with the socioenvironmental movement. The concluding section summarises these two periods of
protest highlighting the most important elements that have generated conflict in the last 20 years. It also shows how the global consumption of copper (especially from ICTs), the closed political opportunities at the national level, the process of countermobilisation by the Company and lack of networks have ended up dividing and isolating the community, diminishing its capacity to self-organise.